"La miseria feroz ha tomado las calles, la avaricia se folla a la libertad..." Askotan iruditu ohi zaigu La Polla-ren letren barrenean ezkutuko idazleren bat dabilela. Nabaria da, haiek idazten dituenak bere kezka eta amorruak argitaratzen baititu bertan, ironiaz eta zorroztasun handiz. Baina diskoak mugatuak dira. Evaristok ezin ditu nahi dituen kanta guztiak idatzi eta abestu. Ehunka gai geratzen dira mahai gainean. Letragileak gogokoenak dituenak kontu bihurtzen dira, abestien oso antzekoak batzuetan, ezberdinak eta narrazio ereduari lotuagoak besteak... Eskuizkribuak edozein bazterretan pilatzen dira eta, semeengatik edozein gauza egiten denez, argitaratu ere egiten dira. Irakurleak orrialde hauetan Evaristo abeslaria, eszenategietan hara eta hona ibiltzen dena, jaialdia amaitutakoan bere izena oihukatzen duen belaunaldi baten idoloa aurkituko du. Beti-betiko Evaristo, besterik gabe. Mikroaren ordez boligrafoa hartu duela oraingoan, besterik ez. Inolako lotsarik gabe bere ideiak parrastatzen dituena. Ba hori da, behin baino gehiagotan egiten duela euria.
