Severino Di Giovanni, Argentinan, borrokalari anarkista bat baino zerbait gehiago zen. Mende hasierako faxismoaren aurkako errebeldiaren ordezkari zen eta baita bere ildoekin eta metodoekin bat ez zetozen kamaraden arteko gorabeherena ere. Di Giovannirentzat dinamita zen sendagairik onena faxismoaren jarraitzaileekin amaitzeko. Dena dela, ekintza zuzena formazio politikoarekin uztartzen jakin zuen, sasoi hartan ohikoa zen moduan. Paulina Scarfo gaztearekiko maitasunak, bestalde, bere etsaiek ezarri zioten irudi bortitza ere hankaz gora bota zuen, gizon maiteminduaren irudia ere azaleratuz. Bere ideiei uko egin gabe bizi eta hil zen, eta bere izena ezinbesteko erreferentzia da gaur egungo gai korapilotsu bat hizpide hartu nahi badugu: biolentzia iraultzailea
