Arteetako gizon askorekin gertatzen da. Pertsona, bere karisma, bere bizitza, izena azken batean, bere obrari itzal egitera iristen dira. Pertsonaia jaiotzen da eta denek eraman nahi dute haren zerbait. Sanferminak gustuko zituen Hemingway, festazalea, zezen munduaren zale amorratua, agertzen digun irudia estatubatuarrak utzi zizkigun guztietako bat da. Askoz gehiago dira. Denak, salbuespenik gabe, haren bizitzaren zati bati eta legendaren hasiera bati dagozkie. Hemingway errepublikarra, espioia, mozkortia, idazle bikaina, ehiztaria, Rooselveten gonbidatua, Nobel sariduna, Gernikako bonbardaketak hunkitu zuen gerra-korrespontsala, Kubako euskaldunen laguna, andrekoia, buruarina, pilotazalea, Kobreko Amabirjinarenganako jaieraduna… denak paseatzen dira orrialdeotan barna klase ugaritako ciceroneen eskutik. Egileak ez du Hemingway polemiko eta kriptikoaren gaineko istorio zerrenda luze horretan sartu nahi izan, dokumentazio eta ikerkuntza lan zabal-zabala eginda erakusten digu, besterik gabe, heriotza ez dela zertan idazle baten bukaera izan, askotan legendazko pertsonaiak berak baino gehiago bizi diren interesen zerbitzura daudela, ezen azken horiek berak berreskuratu, berrasmatu eta beren gurdira igotzen baitituzte, egia inoiz horretarako oztopoa izan gabe.
