Bilbon 1911n sortu zen Eusko Langileen Alkartasuna (ELA). Liburu hau errepublikaren garai aztoratu eta onuragarrian kokatzen da sindikatuaren historia kontatzeko, 1931ko apirilean hasi eta 1936ko uztailean Gerra Zibilak eztanda egin zuen arte. Berpizkunde baten kronika da, diktadura primoriverarraren urte latz eta ilunen eta sindikatuaren aparteko hedapen baten ondorengoa, non jende askok babestu baitzuen ELA, eta heldutasun sindikal eta demokratiko handiko bilakatu baitzen. Saiakera honek berritze ideologiko eta programatiko bat azaltzen du, “bilakaera sindikalista” bat, alegia; horrek ELAren mailakako eraldatze bat abiarazi zuen, gizartean aldarrikapenak egiten zituen langileen erakunde moderno, politikoki autonomo eta aldarrikatzaile bati bide eman ziona.
